กลับไทยช่วงสิ้นปี เป็นอะไรที่แทบจะไม่ได้เตรียมตัว ต้องเอางานกลับไปทำด้วย เพราะว่าดันกลับเอาช่วงที่ยังมีเรียนอยู่ง่ะ ช่วยไม่ได้อย่างแรงเพราะว่าต้องไปงานแต่งงานญาติ ขนาดที่ต้องบินกลับไปกันเลยทีเดียวเนี่ย สำคัญขนาดไหน หุหุ
วันนี้เป็นอะไรที่ฉุกละหุกมาก ตั้งแต่เกือบจะไปไม่ทันที่อุเอโนะ คุณแฟนจะไปส่งที่สนามบินด้วยก็เลยนั่งไปแบบถูกที่สุดละกันนะ ขาไปก็หลับตลอดทาง จนตอนที่ลงลืมไปสนิทว่าเอาเป้ (ที่ใส่โน้ตบุ้ค) ไว้ข้างบนที่นั่งในรถไฟ กว่าจะนึกได้ เดินซื้อของเกือบจะไปเช็คอินอยู่แล้ว ถึงได้ระลึกได้ว่า เฮ้ย กระเป๋าไม่ครบ - -" ไม่รู้สึกเอาซะที่ไทยเลยล่ะ เอิ้ก ๆ
รีบแจ้นลงมาที่สถานีปลายทางกันโดยด่วน ในใจก็พลางนึกว่ามีอะไรสำคัญบ้างหว่า โชคดีที่พาสปอร์ท (สิ่งที่สำคัญที่สุด) อยู่ติดกับตัว ส่วนกระเป๋าจะเจอรึเปล่า ก็แล้วแต่ดวงละกัน แต่จากการคำนวณแล้วไม่น่าจะหาย เพราะว่าสถานีที่ลงคือปลายทางแล้ว เค้าไม่น่าจะปล่อยรถไฟวิ่งออกไปโดยที่ไม่ได้เช็คในตัวรถ (เวลาแค่นั้นยังคิดได้อีก)
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ค่ะ ที่สถานีเก็บไว้ให้ ดีใจมาก ๆๆ เรื่องตื่นเต้นสุด ๆ ของวันนี้ก็จบลงภายในสิบนาที อิอิ
เดินรอบ ๆ สนามบินก่อนเข้าไป สุดท้ายก็แทบจะไม่ได้ซื้ออะไรเลยเพราะสรุปว่าจะไปซื้อพวกขนมกล่อง ๆ ข้างในจะได้ไม่เสียภาษี (ก็ทุกครั้งก็ทำแบบนี้นี่หน่า..)
คราวนี้ผิดคาดค่ะ โตเกียวบานาน่า (ของฝากสุดแสนจะธรรมดาและเหมือนเป็นอะไรที่ must-haveสำหรับคนไทย) ขายหมด .. อดเลยคราวนี้ และที่น่าแปลกใจคือของที่ไม่น่าจะหมดอย่าง Ginza cake ที่มักจะวางคู่กับโตเกียวบานาน่าก็หมด สรุปเลยต้องเอา Yatsuhachi กลับไปฝากที่บ้านและญาติ ๆ แทน.. นี่แหละนะผลของการงก แหะ แหะ
คนไทยที่เดินมาซื้อของฝากจำนวนมากมายก็คอตกกลับไปกันใหญ่ คาดว่าคงตั้งใจมาหยิบโตเกียวบานาน่าในนี้แน่ ๆ
พอเดินมาที่เกท Royce ก็เหลือแค่สองรสเท่านั้น (Nama-chocolate ช็อกโกแลตสดนะคะ) ตกใจสอง.. ปกติก็แทบจะไม่เคยเห็นหมดหรือพร่องเท่าไหร่ เพราะมันมีวางแทบทุกเกทอ่ะ เดี๋ยวนี้คนคงรู้แกวมาซื้อของฝากในสนามบินกันหมดแน่เลย ไม่ต้องแบกให้เหนื่อย
อยู่บนเครื่องว่าง ๆ เลยก็เขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมา เผื่อใครจะกลับไทยหรือยังไง เตรียม tokyo banana ไปเผื่อไว้ก่อนก็ดีค่ะ อย่าพึ่งไปหาเอาดาบหน้านะ เดี๋ยวหมด
