อาจจะนอกกระแสน้ำท่วมบ้างนิดหน่อยค่ะ ^^;
ถึงแม้ว่าจะอยู่โตเกียว แต่ก็ดูข่าวน้ำท่วมทุกวัน เรียกได้ว่าทุกชม.เลยก็เป็นได้...
ได้เห็นอะไรมากมาย น้ำใจคนไทยที่หาเปรียบไม่ได้ ความเลวของคนหลายคนที่ฉวยโอกาส
การทำงานแบบเป็นทีม การปล่อยข่าวลือมั่ว ๆ หรือการพยายามรายงานข่าวเพื่อช่วยเหลือคนด้วยกัน
ที่สำคัญ ความคิดของคนค่ะ..
ละครญี่ปุ่นซีซั่นนี้ (autumn, 2011) ที่ดูก็ไม่พ้น ๆ แนวรัก ๆ ผู้ใหญ่ ๆ แบบไร้สาระไปเลยเหมือนทุกทีค่ะ
แต่เมื่อเช้าลองเปิดดูเรื่องนี้มา เนื้อหาหนักพอสมควรที่คิดว่าน่าจะไม่ชอบ.. ถึงแม้ว่าจะยังดูตอนแรกไม่จบเพราะต้องรีบมามหาลัยก่อน แค่ดูไป30นาทีแรกก็รู้สึกว่าคู่ควรที่จะเอามา review ให้มันเข้ากับสถานการณ์มาก ๆ
TBS วันอาทิตย์สามทุ่ม...
南極大陸～神の領域に挑んだ男と犬の物語～
Antarctica ~The Story of Dogs and Men Who Challenged the Field of God~
เนื้อหาเป็นเรื่องของญี่ปุ่นตอนที่พึ่งแพ้สงคราม หลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง 10 ปี ญี่ปุ่นพยายามจะทำตัวให้ทัดเทียมกับชาติอื่น ๆ แม้ว่าจะไม่มีเงินมากนัก แต่คนก็พยายามที่จะสู้ เรื่องราวนี้เป็นเรื่องของนักวิจัยกลุ่มหนึ่ง (พระเอก - คิมุทาคุแสดงเลยนะ - เป็นนักวิจัยและอจ.ที่มหาลัย) กับความพยายามจะบุกเบิกขั้วโลกใต้ ที่ตอนแรกญี่ปุ่นตั้งใจจะเข้าร่วมทีมกับชาติมหาอำนาจอื่น ๆ (สมัยนั้นก็มีอเมริกา ประเทศฝั่งยุโรปต่าง ๆ) แต่ว่าทุกที่ต่างก็มองด้วยสายตาดูถูก และรังเกียจญี่ปุ่นในฐานะที่เป็นประเทศแพ้สงคราม เงินทุนก็มีไม่พอ (ต้องใช้งบประมาณห้าล้านเยน ซึ่งจริง ๆ ก็ไม่เยอะเท่าไหร่แต่สมัยนั้นคงแพงแหละ) เพราะงบของรัฐบาลก็มีจำกัดมากต้องเอาไปลงที่ด้านอื่น ๆ สุดท้ายทีมวิจัยนี้ก็ยังไม่ยอมแพ้ เพราะมั่นใจว่าการได้ไปขั้วโลกใต้จะทำให้ประเทศอื่น ๆ หันมามองประเทศญี่ปุ่นใหม่ ญี่ปุ่นจะต้องได้รับการยอมรับจากประเทศอื่นให้ได้.. จึงประกาศลงหนังสือพิมพ์ขอรับบริจาคเงินทุนไปวิจัยขั้วโลกใต้..
ละครจัดฉากได้เห็นความแตกต่างของสังคมในมหาลัยที่ผู้คนแต่งตัวกันแบบตะวันตก ดูมีการศึกษา แสดงให้เห็นว่ารัฐส่งเสริมการศึกษาอย่างมาก ในขณะที่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ รอบนอกเมืองผู้คนก็ยังคงใช้ชีวิตแบบสมัยก่อนสงคราม แต่งตัวด้วยชุดแบบญี่ปุ่น ไม่มีถนน คลุกฝุ่นคลุกดินเหมือนกับยุคของซามูไรยังไงยังงั้น บ้านเมืองอดอยากมาก
ด้วยความที่ทีมวิจัยของพระเอกสนิทกับชาวบ้านมาก ๆ เพราะพระเอกก็เป็นคนในหมู่บ้านเหมือนกัน พอลงประกาศว่าขอรับบริจาคเงินสนับสนุนการไปวิจัยพวกชาวบ้านก็ให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก
หลังจากที่โดนฝ่ายรัฐบาลด่ามาอย่างสาดเสียเทเสียว่าการวิจัยขั้วโลกใต้มันยังไม่จำเป็นสำหรับญี่ปุ่นในตอนนี้ ทีมวิจัยต่างก็มีความคิดที่จะล้มเลิกแผนแล้ว.. แต่แล้วอยู่ ๆ ก็มีเด็กมอมแมมแบกน้องเล็ก ๆ ไว้บนหลังเดินมาหาพระเอกในมหาลัย แล้วเอาเหรียญห้าเยนมาให้ บอกว่าผมจะมาบริจาคสนับสนุนการไปขั้วโลกใต้ครับ...
พร้อมด้วยเพื่อนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านอีกหลายคนทยอยกันเอาเหรียญ 1 เยนบ้าง 5 เยนบ้าง 10 เยนบ้างมายื่นใส่มือ...
ละครเรื่องนี้ต้องการจะถ่ายทอดความเป็นชาวญี่ปุ่น ความภาคภูมิใจ ความลำบาก และความพยายามทั้งหมดถึงแม้ว่าจะแพ้สงครามแล้วต้องเผชิญกับสภาวะที่ยากลำบากมาก ๆ พร้อมกับสายตาดูถูกของชาติอื่น ๆ
สภาพเมืองของญี่ปุ่นหลังแพ้สงครามในเรื่อง มันไม่ต่างกับบ้านเราในตอนนี้เท่าไหร่นักหรอกค่ะ
เพราะเมืองไทยมีความแตกต่างทางชนชั้นสูงมาก ในตัวเมืองเห็นความเจริญมากมาย มีทั้งรถไฟใต้ดิน ตึกสูงเสียดฟ้า เทคโนโลยีต่าง ๆ มากมาย..
แต่ว่าลองออกไปตามชนบทจะเห็นว่าพวกเค้าเหล่านั้นไม่ได้สัมผัสกับความเจริญเท่าไหร่นักเลย
ละครเรื่องนี้สะท้อนสังคมญี่ปุ่นตอนที่เกิดแผ่นดินไหวใหญ่มาก ๆ
จนถึงทุกวันนี้ แผ่นดินไหวและสึนามิครั้งนั้นที่คร่าชีวิตคนหลายหมื่นไป ก็ยังคงถูกพูดถึงและเล่าขานกันมา
แต่คนญี่ปุ่นไม่เคยยอมแพ้ ไม่มีแม้แต่คนเดียว ที่จะพูดว่า
"ทำไมต้องเป็นที่นี่ ทำไมสึนามิต้องมาเข้าเซ็นได ทำไมต้องเป็นบ้านชั้น ทำไมต้องเป็นญี่ปุ่น..."
แม้กระทั่งของมีค่าทรัพย์สินต่าง ๆ ที่เสียไป
แต่ประชาชนไม่เคยสูญเสียความมั่นใจในคนชาติเดียวกันกับตัวเอง
ไม่มีกรณีขโมยขึ้นไปขโมยของ หรือทรัพย์สินในบ้านที่คนอพยพออกมาหนีสึนามิ
คนญี่ปุ่นไม่ต้องประกาศว่าบริจาคเงินกันเท่าไหร่ คนไหนไปช่วยเหลือที่ไหนบ้าง
เค้าลงมือทำกันเลย โดยที่หลายฝ่ายขอให้ไม่ออกข่าวด้วยซ้ำ
และที่สำคัญ.. ข่าวเค้าก็ไม่ค่อยสนใจหรอก
ประเทศนี้ต้องยอมรับว่าเจริญเป็นมหาอำนาจได้ ก็เพราะคนทุกคนรู้จักหน้าที่ของตัวเอง
คนมีงานมีการทำ ก็ตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมายมาให้สำเร็จ เรื่องของคนอื่นไม่ค่อยสนใจ (ซึ่งก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จุดนี้คนไทยสนใจกันและกันมากกว่า)
ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนเป็นหุ่นยนต์ แต่เวลาเกิดอะไรขึ้น ก็มั่นใจได้ว่าจะไม่มีคนชั่ว ๆ มาซ้ำเติมกันแน่ ๆ
สภาพของญี่ปุ่นหลังสึนามิตอนนี้ฟื้นฟูเกือบหมด กำลังใจคนเต็มเปี่ยม คนที่ไม่มีบ้านก็ยังขยันทำงานกันต่อไป
ไม่มีเวลาจะมานั่งโทษฟ้าโทษฝน พร่ำเพ้อว่ากล่าวใคร
ทุกคนก้มหน้ายอมรับชะตากรรม... แต่ว่าไม่เคยที่จะยอมแพ้ให้กับโชคชะตา
ก็ไม่ต่างกับญี่ปุ่นในตอนที่แพ้สงครามตอนนั้นเลย....
edit @ 24 Oct 2011 13:44:52 by momoocha
